آن را و دست نمىزند آن را » . و زائل مىكند از دل خود و از نفس خود ، به سبب زشت دانستن خود ، رفتار فريفته‌شدگان دنيا را با چيزى كه باعث شود حساب و عذاب او را ، و عوض كند بر دنيا آن چيزى را كه نزديك كند او را بر رضاى خدا و آمرزش او ، و مىشويد با آب زوال آن ، جاهائى را كه مىخوانند دنيا را به سوى او و زينت دادن نفس دنيا به سوى او . پس عبرت ، نتيجه مىدهد بر صاحب خود ، سه چيز را : دانستن آنچه را كه عمل مىكند ، و عمل بر آنچه مىداند ، و دانستن آنچه نمىدانست . و عبرت ، اصل آن ، اوّلى است كه ترسيده مىشود از آخر آن ، و آخرى است كه درست شده زهد در اوّل آن . و صحيح نمىآيد اعتبار مگر براى اهل صفا و بصيرت ؛ فرموده خداوند تعالى : « پس عبرت گيريد اى صاحبان بصيرت ! » . و فرموده خداوند عزيز و بزرگ نيز : « به درستى كه كور نمىشود چشمها ، و لكن كور گردد دلهائى كه در سينه‌هاست » . پس كسى كه بگشايد خدا چشم دل او را و بصيرتش را به اعتبار گرفتن ، پس به تحقيق ، داده او را مرتبهء بلندى و پادشاهى بزرگ . * * *